Niet kennende de weg, ga ik de weg
met geopende handen
Mijn naam is
Riet Wentink, ik ben geboren op 12 februari 1950 in Zutphen.
Ik heb in het begin van mijn leven allerlei hobbels moeten nemen.
Dat heeft me
al vroeg op het pad van bewustwording gebracht. Op ongeveer
mijn 30e jaar kwam ik op het dieptepunt in mijn leven terecht. Na een
lange periode van aanpassen, inpassen en me voegen naar de ander, kwam ik
op het punt dat ik niets meer te verliezen had. Zelfs het belangrijkste
wat een mens heeft was ik kwijt, n.l. mezelf.
Ik
had er genoeg van en besloot de buitenwereld een
tijdje de rug toe te keren en de puinhopen in mijn innerlijke en uiterlijke leven
onder ogen te zien en orde op zaken te stellen. Stap voor stap zette ik
voet op eigen bodem, een reis naar binnen op een weg die ik zelf in
eenzaamheid moest plaveien en slechts in gezelschap van mezelf kon
bewandelen. Ik heb nooit spijt gehad van mijn besluit, ondanks de vaak
moeilijke en stormachtige momenten die ik onderweg heb gekend.
Op mijn weg naar binnen ontmoette ik verschillende delen van mezelf die
verwaarloosd en ontkend waren en ze verdrongen elkaar om mijn aandacht. Ik
moest ze stuk voor stuk onder ogen zien, naar ze luisteren en weer tot
leven brengen. Als een schaduw volgden ze me en doken steeds opnieuw op en
altijd op de meest ongelukkige momenten.
Het donker werd lichter in mij op het moment dat ik mijn licht (aandacht)
erop liet vallen en durfde te kijken wat tot dan toe in het verborgene
(schaduw) lag.
Er kwam meer orde in de chaos waardoor ik steeds meer begon te
begrijpen van mezelf. De vele maskers die ik had opgezet verwrongen mijn
kijk op het leven en onverklaarbare woede maakte zich soms van mij
meester. En mijn tranen, ze bleven maar stromen. Het verleden gaf zijn
geheimen prijs en geleidelijk vond ik het kind in mij of wel de bron van
inspiratie. Door de jaren heen kwam ik steeds meer met mezelf in contact.
Ik begon het leven als een avontuur te zien en problemen als uitdagingen
om mijn kracht te toetsen. Ik ontdekte meer van mezelf en ik kreeg
meer en meer het gevoel op een bron aangesloten te zijn waaruit ik
onophoudelijk kon putten.
Er waren en er zijn nog steeds perioden dat ik overstroom van inspiratie
en creativiteit, maar ook perioden van stilstand en leegte. Ik zie dat nu
als mijn levensritme.
Deze
mysterieuze bron aanvaard ik als mijn spiritualiteit. Ik heb geen behoefte
deze kracht te onderzoeken noch te ontleden, want voor mij is deze kracht
het mysterie en in mijn verbeelding spreekt zij tot mij als een
"
een eeuwig bloeiende "
bloem
alsmaar nieuwe knoppen vormend. Ik voel me zo'n knop. Een knop die geboren
is om zich te ontwikkelen, haar geur te verspreiden en haar hart te tonen
en zo tot volle bloei te komen. Volgens mij geldt dit gegeven voor ieder
mens. En vanuit dit gegeven is mijn wens geboren om mijn ervaringen te
delen met anderen.
In de loop der jaren heb ik
verschillende stappen gezet, soms grote dan weer kleine, al naar gelang
mijn vermogen op dat moment.
Het doel van mijn reis is nog steeds mezelf ontdekken en accepteren wat
ik tegenkom, zowel het positieve als het negatieve, ofwel een
" volledig mens worden ".
Maar vooral:
" tot leven komen ".
wie ben ik
